تفاوت کابل و کابل نوری

کابل: هنگامی که گوشی سیگنال آکوستیک را به سیگنال الکتریکی تبدیل می کند و سپس آن را از طریق خط به سوییچ منتقل می کند، سوئیچ سیگنال الکتریکی را مستقیماً از طریق خط برای پاسخ به تلفن دیگر منتقل می کند. خط انتقال در طول این مکالمه کابل است. بخش اصلی کابل سیم هسته مسی است. قطر سیم هسته به ۰٫۳۲ میلی متر، ۰٫۴ میلی متر و ۰٫۵ میلی متر تقسیم می شود. هر چه قطر بزرگتر باشد، توانایی ارتباطی قوی تر است؛ همچنین وجود دارد تقسیم بر تعداد سیم هسته: 5 جفت, 10 جفت, 20 جفت, 50 جفت, 100 جفت, 200 بله, صبر کنید, لگاریتم ذکر شده در اینجا اشاره به حداکثر تعداد کاربران است که کابل می تواند جای; و بر اساس بسته تقسیم می شود، که من چیز زیادی در مورد آن نمی دانم. کابل: از نظر اندازه، وزن، و ضعیف در توانایی ارتباطی بزرگ است، بنابراین تنها می توان از آن برای ارتباطات کوتاه برد استفاده کرد. کابل نوری: هنگامی که گوشی سیگنال صوتی را به سیگنال الکتریکی تبدیل می کند و سپس آن را از طریق خط به سوئیچ منتقل می کند، سوئیچ سیگنال الکتریکی را به دستگاه تبدیل فتوالکتریک منتقل می کند (سیگنال الکتریکی را به سیگنال نوری تبدیل می کند) و آن را از طریق خط به دستگاه تبدیل فتوالکتریک دیگری منتقل می کند (سیگنال نوری را به سیگنال الکتریکی تبدیل کنید) ، و سپس به تجهیزات سوئیچینگ ، به تلفن دیگر برای پاسخ به. خط بین دو دستگاه تبدیل فتوالکتریک یک کابل نوری است. گفته می شود که تنها بر اساس تعداد سیم های هسته ای، تعداد سیم های هسته ای تقسیم می شود: ۴، ۶، ۸، ۱۲ جفت و مانند آن. کابل نوری: دارای مزایای اندازه کوچک، وزن، هزینه کم، ظرفیت ارتباطی بزرگ، و قابلیت ارتباطی قوی است. با توجه به عوامل بسیاری، تنها برای انتقال ارتباط از راه دور و نقطه به نقطه (به عنوان معنی، دو اتاق سوئیچ) استفاده می شود. تفاوت آنها: داخل کابل سیم هسته مسی است؛ داخل کابل نوری فیبر شیشه ای است. کابل نوری ارتباطات کابل نوری یک نوع خط ارتباطی است که در آن تعداد مشخصی از فیبرهای نوری یک هسته کابلی را به شیوه ای خاص می سازند، و با یک پارچه پوشیده شده اند، و برخی نیز با یک پارچه بیرون پوشیده شده اند تا متوجه انتقال سیگنال های نوری شوند. آزمایش های میدانی به طور متوالی در شانگهای، پکن، ووهان و جاهای دیگر انجام شده است. چندی بعد به عنوان تنه بین اداری در شبکه تلفن محلی محاکمه شد. پس از سال ۱۹۸۴ به تدریج برای خطوط مسافت طولانی مورد استفاده قرار گرفت و فیبر تک حالتی اتخاذ شد. کابل های نوری ارتباطی ظرفیت انتقال بیشتری نسبت به کابل های مسی دارند، با بخش های رله طولانی، اندازه کوچک، وزن سبک، و بدون تداخل الکترومغناطیسی. آن ها از سال ۱۹۷۶ خطوط تنه از راه دور، رله های درون شهری، ارتباطات زیردریایی دریایی و فرا اقیانوسی را توسعه داده اند. ، و همچنین ستون فقرات خطوط انتقال سیمی مانند شبکه های منطقه محلی و شبکه های خصوصی، و شروع به توسعه به زمینه شبکه های توزیع حلقه کاربر در شهر، ارائه خطوط انتقال برای فیبر به خانه و پهن باند یکپارچه خدمات شبکه های دیجیتال. یک کابل معمولاً یک کابل طناب مانند است که با پیچاندن چند یا چند گروه سیم [هر گروه حداقل دو سیم] تشکیل می شود. هر گروه از سیم ها از یکدیگر عایق شده و اغلب به دور یک مرکز پیچ خورده اند. تمام نان های بیرون ارتفاع دارد. پوشش عایق؛ به خصوص کابل زیردریایی اول: تفاوت در مواد وجود دارد. کابل ها از مواد فلزی (بیشتر مس، آلومینیوم) به عنوان هادی استفاده می کنند؛ کابل های نوری از الیاف شیشه ای به عنوان هادی استفاده می کنند. دوم: در سیگنال انتقال تفاوت وجود دارد. کابل سیگنال های الکتریکی را منتقل می کند. کابل های نوری سیگنال های نوری را منتقل می کنند. سوم: در دامنه کاربرد تفاوت هایی وجود دارد. هم اکنون کابل ها بیشتر برای انتقال انرژی و انتقال اطلاعات داده های کم پایان (مانند تلفن) مورد استفاده قرار می گیرند. کابل های نوری بیشتر برای انتقال داده ها استفاده می شوند.